Roadmap — Level 1

From your first word to real conversation.

เหวินลี่ ภาษาจีนระดับ 1 มี 20 บท 392 คำศัพท์ 42 จุดไวยากรณ์ และตัวอักษรจีน 479 ตัว ทุกบทมีบทสนทนา คำศัพท์ ไวยากรณ์ และบอกชัดว่าจบบทแล้วทำอะไรได้ เรียนสดตัวต่อตัวกับโค้ช เร็วช้าตามจังหวะของคุณ

สมัครเลย →อ่านบทที่ 1 ฟรี

อ่านบทที่ 1 ในแอพ Wenli เข้าด้วย LINE แล้วอ่านได้เลย ไม่ต้องลงเรียนก่อน

20

บทเรียน

392

คำศัพท์

42

จุดไวยากรณ์

479

ตัวอักษรจีน

01 — The story

One story,
the whole book.

เรียนผ่านเรื่องเดียวทั้งเล่ม นักเรียนไทยไปแลกเปลี่ยนที่จีน มีเสี่ยวหมิง 小明 เป็นเพื่อนคู่หูตลอดเล่ม คำศัพท์และไวยากรณ์ของแต่ละบทอยู่ในสถานการณ์ที่ต่อเนื่องกัน ตั้งแต่การทำความรู้จัก ไปจนถึงการใช้ชีวิตและออกไปเที่ยวด้วยกัน

บทที่ 1 เริ่มแบบนี้

เครื่องลงที่ปักกิ่งตอนบ่าย อันอันเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้าพร้อมกระเป๋าใบเดียว แล้วเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งถือป้ายเขียนชื่อเธอยืนรออยู่ ปีการแลกเปลี่ยนของเธอเริ่มต้นด้วยประโยคจีนประโยคแรกที่เธอพูดกับคนจีนจริง ๆ คือ 你好

请问，您是王小明吗？

Qǐngwèn, nín shì Wáng Xiǎomíng ma? ขอถามหน่อยค่ะ คุณคือหวังเสี่ยวหมิงใช่ไหมคะ

02 — Lessons

20 lessons.
Know what each one unlocks.

จบบทแล้วทำอะไรได้ เลือกดูบทไหนก็ได้ เพื่อดูเรื่องในบท สิ่งที่ทำได้หลังเรียนจบ ประโยคตัวอย่าง คำศัพท์ และไวยากรณ์

  1. 01 — บท 1 ถึง 4ทำความรู้จัก认识 rènshi
  2. 02 — บท 5 ถึง 8ตัวเลขและครอบครัว数字和家人 shùzì hé jiārén
  3. 03 — บท 9 ถึง 12ชีวิตในหอพัก宿舍生活 sùshè shēnghuó
  4. 04 — บท 13 ถึง 16กินข้าวและซื้อของ买东西 mǎi dōngxi
  5. 05 — บท 17 ถึง 20ออกไปข้างนอก出门 chūmén

ทำความรู้จัก บท 1 ถึง 4

01สวัสดี ฉันชื่ออันอันอ่านฟรี你好！我叫安安 Nǐ hǎo! Wǒ jiào Ān'ān

เครื่องลงที่ปักกิ่งตอนบ่าย อันอันเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้าพร้อมกระเป๋าใบเดียว แล้วเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งถือป้ายเขียนชื่อเธอยืนรออยู่ ปีการแลกเปลี่ยนของเธอเริ่มต้นด้วยประโยคจีนประโยคแรกที่เธอพูดกับคนจีนจริง ๆ คือ 你好

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ทักทายด้วย 你好 และเลือกใช้ 您好 กับคนที่ต้องให้เกียรติได้
  • บอกชื่อตัวเองด้วย 我叫… และ 我是… ได้
  • ถามชื่อคนอื่นด้วย 你叫什么名字 ได้
  • บอกได้ว่าใครเป็นใคร เป็นคนชาติไหน ด้วยคำว่า 是
  • เปลี่ยนประโยคบอกเล่าเป็นคำถามใช่หรือไม่ใช่ ด้วยคำว่า 吗

ประโยคในบท

请问，您是王小明吗？

Qǐngwèn, nín shì Wáng Xiǎomíng ma?

อันอัน: ขอถามหน่อยค่ะ คุณคือหวังเสี่ยวหมิงใช่ไหมคะ

是的，我是王小明。你是安安吗？

Shì de, wǒ shì Wáng Xiǎomíng. Nǐ shì Ān'ān ma?

เสี่ยวหมิง: ใช่ครับ ผมคือหวังเสี่ยวหมิง เธอคืออันอันใช่ไหม

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 你เธอ, คุณ
  • 你好สวัสดี
  • 我ฉัน, ผม
  • 您ท่าน, คุณ (สรรพนามสุภาพของ 你)
  • 是คือ, เป็น
  • 的ของ (คำช่วยแสดงความเป็นเจ้าของ)
  • 吗ไหม (คำช่วยท้ายประโยคคำถาม)
  • 叫ชื่อ, เรียกว่า

ไวยากรณ์

  • ลำดับคำพื้นฐานในภาษาจีน 汉语的基本语序
  • ประโยคที่ใช้ “是” “是”字句
  • ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ ที่ใช้ “吗” 用“吗”的是非问句
เปิดอ่านบทนี้ฟรี →
02ยินดีที่ได้รู้จัก很高兴认识你 Hěn gāoxìng rènshi nǐ

รถออกจากสนามบินมุ่งเข้าเมือง อาจารย์ประจำชั้นนั่งรออยู่ในรถแล้ว อันอันได้รู้จักอาจารย์หวังเป็นครั้งแรกระหว่างทาง มีทั้งขอบคุณ ขอโทษ และคำถามสั้น ๆ ที่ย้อนกลับไปว่า แล้วอาจารย์ล่ะคะ พอรถเข้าเขตเมือง ปักกิ่งก็อยู่ตรงหน้าจริง ๆ แล้ว

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าอะไรเป็นของใคร ด้วยคำว่า 的
  • ย้อนถามกลับสั้น ๆ ด้วยคำว่า 呢 ได้
  • ถามว่าใครเป็นใคร ด้วยคำว่า 谁 ได้
  • เติม 们 ท้ายคำเรียกคนให้เป็นพหูพจน์ได้
  • ขอบคุณ ขอโทษ และตอบรับกลับได้ทั้งสองคู่
  • บอกว่ายินดีที่ได้รู้จักและลาจากกันได้

ประโยคในบท

小明，我们的老师是谁？

Xiǎomíng, wǒmen de lǎoshī shì shéi?

อันอัน: เสี่ยวหมิง อาจารย์ของพวกเราคือใครเหรอ

王老师是我们的老师。老师，安安是我的同学。

Wáng lǎoshī shì wǒmen de lǎoshī. Lǎoshī, Ān'ān shì wǒ de tóngxué.

เสี่ยวหมิง: อาจารย์หวังคืออาจารย์ของพวกเรา อาจารย์ครับ อันอันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมครับ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 21 คำ

  • 们คำเติมท้ายให้เป็นพหูพจน์ (ใช้กับคน)
  • 我们พวกเรา
  • 你们พวกเธอ, พวกคุณ
  • 呢ล่ะ (คำช่วยท้ายประโยคที่ย้อนถามกลับ)
  • 谁ใคร
  • 谢谢ขอบคุณ
  • 不客气ไม่เป็นไร, ด้วยความยินดี (ตอบคำขอบคุณ)
  • 对不起ขอโทษ

ไวยากรณ์

  • คำช่วยโครงสร้าง “的” 结构助词“的”
  • คำช่วยน้ำเสียง “呢” (1) 语气助词“呢”（1）
03เธอเป็นคนจีนหรือเปล่า你是中国人吗 Nǐ shì Zhōngguó rén ma

รถจอดหน้าหอพักตอนหัวค่ำ อันอันลากกระเป๋าขึ้นไปชั้นสาม เปิดประตูห้องแล้วเจอผู้หญิงจีนคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ เธอชื่อเสี่ยวเยฺว่ เป็นเพื่อนร่วมห้องที่จะอยู่ด้วยกันไปทั้งเทอม คำถามแรกที่เสี่ยวเยฺว่ถามคือเธอเป็นคนจีนหรือเปล่า และนั่นทำให้อันอันได้พูดประโยคจีนเต็มประโยคแรกในชีวิตที่ไม่ใช่การแนะนำชื่อ

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ถามได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนชาติไหน และบอกสัญชาติของตัวเองได้
  • ใช้คำกริยานุเคราะห์ 会 บอกได้ว่าพูดภาษาอะไรเป็น เขียนอะไรได้ และปฏิเสธด้วย 不会 ได้
  • ใช้ 也 พูดสองเรื่องที่ไปทางเดียวกันต่อกันในประโยคเดียวได้
  • ใช้คำที่ต้องใช้ทุกวันในห้องเรียนภาษาจีนได้ คือ พูด อ่าน เขียน หนังสือ ตัวอักษร

ประโยคในบท

你好！我叫小月。请问，你叫什么名字？

Nǐ hǎo! Wǒ jiào Xiǎoyuè. Qǐngwèn, nǐ jiào shénme míngzi?

เสี่ยวเยฺว่: สวัสดี ฉันชื่อเสี่ยวเยฺว่ ขอถามหน่อย เธอชื่ออะไรเหรอ

我叫安安。认识你很高兴。

Wǒ jiào Ān'ān. Rènshi nǐ hěn gāoxìng.

อันอัน: ฉันชื่ออันอัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 中国ประเทศจีน
  • 国ประเทศ
  • 汉语ภาษาจีน
  • 中文ภาษาจีน
  • 汉字อักษรจีน, ตัวอักษรจีน
  • 说พูด, บอก, กล่าว
  • 说话พูด, พูดคุย
  • 读อ่าน, เรียน (ในสถานศึกษา)

ไวยากรณ์

  • คำกริยานุเคราะห์ 会 能愿动词“会”
  • ประโยคความรวมแบบคล้อยตาม ……，还/也…… 并列复句“……，还/也……”
04เรียนอะไรอยู่你学什么？ Nǐ xué shénme?

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเก็บของเข้าหอเสร็จ เสี่ยวหมิงมาชวนอันอันเดินดูมหาวิทยาลัย เดินไปถึงรั้วฝั่งที่ติดกับโรงเรียนประถม เจอเด็ก ๆ กำลังเข้าแถวกันอยู่พอดี คำถามที่คนจีนถามกันบ่อยที่สุดเวลาเจอคนวัยเรียนคือเรียนอะไรอยู่ อันอันเลยได้ใช้คำว่า 学 กับ 学习 เป็นครั้งแรก แล้วพอเดินกลับมาถึงตึกเรียนก็เจออาจารย์หวังยืนอยู่หน้าห้อง บทนี้อันอันจะได้แยกให้ออกว่า 会 能 可以 สามคำที่แปลเป็นไทยว่าได้เหมือนกันหมด จริง ๆ แล้วพูดถึงคนละเรื่อง

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าตัวเองเรียนอะไรอยู่ และถามคนอื่นกลับได้
  • เรียกชั้นเรียนสามชั้นและคนที่เรียนอยู่ในแต่ละชั้นได้
  • ใช้ 能 บอกว่าตอนนี้ทำไหว ทำได้ในสถานการณ์จริง
  • ใช้ 可以 ขออนุญาตและตอบอนุญาต
  • ใช้ 都 กวาดทุกคนทุกอย่างที่พูดไปแล้วข้างหน้า
  • แยกออกว่าตอนไหนใช้ 会 ตอนไหนใช้ 能 ตอนไหนใช้ 可以

ประโยคในบท

安安，你好！我们的学校很大。

Ān'ān, nǐ hǎo! Wǒmen de xuéxiào hěn dà.

เสี่ยวหมิง: อันอัน สวัสดี โรงเรียนของเราใหญ่มากเลยนะ

小明，你好！我们的学校是大学吗？

Xiǎomíng, nǐ hǎo! Wǒmen de xuéxiào shì dàxué ma?

อันอัน: เสี่ยวหมิง สวัสดี โรงเรียนของเรานี่คือมหาวิทยาลัยใช่ไหม

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 学เรียน, ศึกษา
  • 学习เรียน, ศึกษา
  • 学生นักเรียน
  • 学校โรงเรียน
  • 大学มหาวิทยาลัย
  • 大学生นักศึกษามหาวิทยาลัย
  • 中学โรงเรียนมัธยม, ชั้นมัธยม
  • 中学生นักเรียนมัธยม

ไวยากรณ์

  • คำกริยานุเคราะห์ 能 能愿动词“能”
  • คำกริยานุเคราะห์ 可以 能愿动词“可以”
  • คำกริยาวิเศษณ์บอกขอบเขต 都 范围副词“都”

ตัวเลขและครอบครัว บท 5 ถึง 8

05นับหนึ่งถึงร้อย一、二、三……一百 Yī, èr, sān…… yìbǎi

วันที่สองที่ปักกิ่ง ลานหน้าหอพักมีเคาน์เตอร์เล็ก ๆ ตั้งอยู่ ขายซิมให้นักศึกษาใหม่ เสี่ยวหมิงพาอันอันไปต่อแถว คนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เป็นรุ่นพี่ชื่อเสี่ยวเกา เธอยื่นกระดาษมาให้แผ่นหนึ่งแล้วบอกว่าเลือกได้สองเบอร์ อันอันก้มดูตัวเลขสิบเอ็ดตัวบนกระดาษ แล้วรู้ตัวว่ายังอ่านไม่ออกสักตัวเดียว บทนี้จึงเริ่มจากของที่สั้นที่สุดในภาษาจีน คือหนึ่งถึงสิบ พอครบสิบตัวนี้แล้วเลขที่เหลือจนถึงพันจะประกอบขึ้นเองได้ทั้งหมด

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • นับหนึ่งถึงหนึ่งร้อยเป็นภาษาจีนได้
  • บอกจำนวนหลักร้อยและหลักพันได้
  • ออกเสียง 零 ตรงหลักที่ว่างได้ถูก เช่น 一百零一
  • แยกออกว่าตอนไหนพูด 二 ตอนไหนพูด 两
  • อ่านเบอร์และเลขห้องทีละตัว ไม่อ่านรวมเป็นจำนวน
  • ใช้ 号 บอกหมายเลขและเลขห้องของตัวเองได้

ประโยคในบท

你好！请问，你叫什么名字？

Nǐ hǎo! Qǐngwèn, nǐ jiào shénme míngzi?

เสี่ยวเกา: สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อย ชื่ออะไรคะ

我叫安安。我是泰国人，也是大学生。

Wǒ jiào Ān'ān. Wǒ shì Tàiguó rén, yě shì dàxuéshēng.

อันอัน: ฉันชื่ออันอันค่ะ ฉันเป็นคนไทย เป็นนักศึกษาด้วย

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 一หนึ่ง
  • 二สอง
  • 三สาม
  • 四สี่
  • 五ห้า
  • 六หก
  • 七เจ็ด
  • 八แปด

ไวยากรณ์

  • การแสดงตัวเลข 数字的表达
06เบอร์เธอเบอร์อะไร你的手机号是多少 Nǐ de shǒujī hào shì duōshao

ซิมใหม่ใช้ได้แล้ว อันอันเดินออกมาจากเคาน์เตอร์พร้อมเบอร์สิบเอ็ดหลักที่เพิ่งเลือกเอง เสี่ยวหมิงยื่นมือถือมาให้ดูหน้าจอแล้วบอกว่าถึงเวลาแลกเบอร์กันได้แล้ว เสี่ยวเยฺว่เดินตามมาสมทบอีกคน คืนนั้นอันอันกดโทรออกเป็นสายแรกในชีวิตที่ปักกิ่ง ปลายสายรับขึ้นมาว่า 喂 คำนี้เขียนด้วยรูปเสียงที่สี่ แต่เวลารับโทรศัพท์คนจีนลากขึ้นเป็นเสียงที่สอง wéi แทบทุกครั้ง ฟังครั้งแรกจะงงว่าคนละคำหรือเปล่า บทนี้จึงเก็บสองเรื่องพร้อมกัน เรื่องแรกคือถามจำนวนด้วย 几 กับ 多少 เรื่องที่สองคือลักษณนาม ซึ่งเป็นของที่ภาษาไทยมีอยู่แล้ว ต่างกันแค่ลำดับคำเท่านั้น

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ถามและบอกเบอร์มือถือของตัวเองได้
  • แยกออกว่าตอนไหนถามด้วย 多少 ตอนไหนถามด้วย 几
  • ใช้ลักษณนาม 个 本 只 件 口 บอกจำนวนได้ถูกตัว
  • ใช้ 第 บอกลำดับที่ เช่น เพื่อนคนแรก หนังสือเล่มที่สอง
  • เปิดและปิดบทสนทนาทางโทรศัพท์เป็นภาษาจีนได้
  • บอกได้ว่าที่บ้านตัวเองมีกี่คน

ประโยคในบท

安安，你的手机号是多少？

Ān'ān, nǐ de shǒujī hào shì duōshao?

เสี่ยวหมิง: อันอัน เบอร์มือถือเธอเบอร์อะไร

一三八零零八九七五四二。你的呢？

Yī sān bā líng líng bā jiǔ qī wǔ sì èr. Nǐ de ne?

อันอัน: 13800897542 แล้วของเธอล่ะ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 16 คำ

  • 几กี่, เท่าไร
  • 多少เท่าไร, กี่
  • 个ลักษณนามของคนและของทั่วไป
  • 第ที่… (อุปสรรคบอกเลขลำดับที่)
  • 本เล่ม (ลักษณนามของหนังสือ)
  • 只ตัว (ลักษณนามของสัตว์ และของที่มาเป็นคู่ เช่น มือ)
  • 件ชิ้น, เรื่อง (ลักษณนามของเสื้อผ้าและเรื่องราว)
  • 口คน (ลักษณนามของคนในครอบครัว)

ไวยากรณ์

  • ลักษณนามของคำนามและโครงสร้าง [จำนวน+ลักษณนาม+(คำนาม)] 名量词和名量结构
  • “第” ที่ใช้บอกเลขลำดับที่ 表示序数的“第”
07วันนี้วันอะไร今天星期几？ Jīntiān xīngqī jǐ?

เช้าวันจันทร์ที่ 1 กันยายน คาบแรกของเทอม อาจารย์หวังเขียนวันที่ไว้บนกระดานแล้วเริ่มคาบด้วยคำสองพยางค์ที่อันอันไม่เคยได้ยินมาก่อน 同学们早 ส่วนเสี่ยวหมิงโผล่เข้าห้องช้ากว่าคนอื่นครึ่งนาที บทนี้จึงมีทั้งวันที่ วันในสัปดาห์ ปี อายุ และคำว่าเช้ากับสายครบในคาบเดียว สิ่งที่ต้องฝืนความเคยชินมากที่สุดคือลำดับ ภาษาไทยพูดวันก่อนแล้วค่อยไล่ขึ้นไปหาปี ภาษาจีนไล่จากปีลงมาหาวันเสมอ อีกเรื่องที่แปลกสำหรับคนไทยคือพอพูดเรื่องวันเวลาและอายุ คำว่า 是 ที่ท่องมาตั้งแต่บทแรกกลับหายไปเฉย ๆ

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกวันที่และเดือนของวันนี้ พรุ่งนี้ และเมื่อวานได้
  • เรียกวันในสัปดาห์ทั้งเจ็ดวัน และถามกลับว่าวันนี้วันอะไร
  • อ่านปีแบบจีน และไล่ปีที่แล้ว ปีนี้ ปีหน้า
  • ถามอายุด้วย 多大 และบอกอายุตัวเองด้วย 岁
  • พูดเรื่องวันเวลาและอายุโดยไม่ต้องใส่ 是 และรู้ว่าตอนไหนต้องดึง 是 กลับมา
  • บอกว่ามาเช้าหรือมาสาย และใช้ 早 ทักทายตอนเช้า

ประโยคในบท

同学们早！今天九月一号，星期一。

Tóngxuémen zǎo! Jīntiān jiǔ yuè yī hào, xīngqīyī.

อาจารย์หวัง: อรุณสวัสดิ์ทุกคน วันนี้วันจันทร์ที่ 1 กันยายน

王老师早！

Wáng lǎoshī zǎo!

อันอัน: อรุณสวัสดิ์ค่ะอาจารย์หวัง

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 21 คำ

  • 年ปี
  • 今年ปีนี้
  • 去年ปีที่แล้ว
  • 明年ปีหน้า
  • 月เดือน
  • 日วัน, วันที่
  • 天วัน
  • 今天วันนี้

ไวยากรณ์

  • การบอกเวลา (1) ปี เดือน วันที่ และวันในสัปดาห์ 时间的表达（1）
  • ประโยคที่มีคำนามเป็นภาคแสดง 名词谓语句
08ครอบครัวของฉัน你家有几口人 Nǐ jiā yǒu jǐ kǒu rén

คืนวันเสาร์ ห้องสามศูนย์หนึ่งเงียบกว่าทุกคืน อันอันนั่งไถมือถือแล้วหยุดที่รูปหนึ่ง เป็นรูปที่บ้านถ่ายกันครบทุกคนตอนปีใหม่ เสี่ยวเยฺว่ชะโงกมาดูแล้วถามสั้น ๆ ว่าที่บ้านมีกันกี่คน คำถามประโยคเดียวนั้นทำให้ทั้งคืนหมดไปกับการชี้รูปแล้วบอกว่าใครเป็นใคร บทนี้จึงเป็นบทของคำว่า 有 ที่แปลว่ามี ใช้บอกว่ามีพี่น้องกี่คน มีใครบ้าง และจุดที่คนไทยพลาดกันแทบทุกคนคือตอนบอกว่าไม่มี เพราะ 有 เป็นคำกริยาคำเดียวในภาษาจีนที่ปฏิเสธด้วย 不 ไม่ได้

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าที่บ้านตัวเองมีกันกี่คน
  • แนะนำคนในครอบครัวทีละคนได้
  • ใช้ 有 บอกว่ามีใครหรือมีอะไรได้
  • ปฏิเสธด้วย 没有 ได้ถูก ไม่เผลอพูดว่า 不有
  • ถามคนอื่นว่ามีพี่น้องหรือมีลูกกี่คนได้
  • เลือกใช้ 他 她 他们 她们 ได้ถูกตัวตอนเขียน

ประโยคในบท

安安，你家有几口人？

Ān'ān, nǐ jiā yǒu jǐ kǒu rén?

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน ที่บ้านเธอมีกันกี่คน

我家有五口人：爸爸、妈妈、哥哥、妹妹和我。

Wǒ jiā yǒu wǔ kǒu rén: bàba, māma, gēge, mèimei hé wǒ.

อันอัน: บ้านฉันมีห้าคน พ่อ แม่ พี่ชาย น้องสาว กับฉัน

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 21 คำ

  • 他เขา (ผู้ชาย)
  • 她เขา (ผู้หญิง), เธอ
  • 他们พวกเขา
  • 她们พวกเขา (ผู้หญิงล้วน)
  • 家บ้าน, ครอบครัว
  • 家人คนในครอบครัว, สมาชิกครอบครัว
  • 爸爸พ่อ
  • 妈妈แม่

ไวยากรณ์

  • ประโยคที่ใช้ 有 บอกการมี “有”字句（1）
  • การเลือกใช้ 他 她 他们 她们 “他、她、他们、她们”

ชีวิตในหอพัก บท 9 ถึง 12

09ห้องของเรา我们的房间有什么 Wǒmen de fángjiān yǒu shénme

อันอันขนของขึ้นห้องสามศูนย์หนึ่งเสร็จตอนบ่าย เสี่ยวเยฺว่ยืนรออยู่ที่ประตูแล้วพาเดินดูรอบห้อง ห้องไม่ใหญ่ มีโต๊ะสองตัว เก้าอี้สองตัว แล้วก็มีคนสองคน เท่านั้นจริง ๆ พอเริ่มพูดถึงว่าห้องมีอะไรบ้าง อันอันก็เจอว่าภาษาจีนวางประโยคไม่เหมือนภาษาไทย ไทยพูดว่า ในห้องมีโต๊ะ ต้องมีคำว่า ใน นำหน้า แต่จีนเอาชื่อสถานที่วางเป็นประธานได้ตรง ๆ เลย 房间有桌子 ตอนเย็นทั้งสองลงไปที่โต๊ะผู้ดูแลหอเพื่อขอเก้าอี้เพิ่มอีกตัว อันอันเผลอเรียกผู้ชายที่นั่งอยู่ว่าอาจารย์ เสี่ยวหมิงเลยได้สอนคำเรียกที่คนจีนใช้กับผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่ครูและไม่ใช่เพื่อน

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าในห้องมีอะไรบ้าง โดยเอาชื่อสถานที่ขึ้นต้นประโยค
  • บอกสิ่งที่ไม่มีด้วย 没有 และรู้ว่า 有 ปฏิเสธด้วย 不 ไม่ได้
  • บอกได้ว่าใครอยู่ห้องเบอร์อะไร และถามกลับได้
  • ใช้ 它 กับ 它们 แทนสิ่งของที่เพิ่งพูดถึงไปแล้วได้
  • บอกขนาดของห้องและของใช้ด้วย 大 กับ 小
  • เรียกผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่ครูว่า 先生 กับ 女士 ได้ถูกที่

ประโยคในบท

安安，我们的房间有桌子。大桌子是你的，小桌子是我的。

Ān'ān, wǒmen de fángjiān yǒu zhuōzi. Dà zhuōzi shì nǐ de, xiǎo zhuōzi shì wǒ de.

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน ห้องของเรามีโต๊ะนะ ตัวใหญ่ของเธอ ตัวเล็กของฉัน

我的桌子很大！谢谢你，小月。

Wǒ de zhuōzi hěn dà! Xièxie nǐ, Xiǎoyuè.

อันอัน: โต๊ะฉันใหญ่เลย ขอบคุณนะเสี่ยวเยฺว่

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 它มัน (ใช้กับสิ่งของและสัตว์)
  • 它们พวกมัน (ใช้กับสิ่งของและสัตว์)
  • 房间ห้อง, ห้องพัก
  • 桌子โต๊ะ
  • 椅子เก้าอี้
  • 住อยู่, อาศัยอยู่
  • 男ชาย, ผู้ชาย
  • 女หญิง, ผู้หญิง

ไวยากรณ์

  • ประโยคบอกการมีอยู่/ปรากฏ (1) 存现句（1）
10ตอนนี้กี่โมงแล้ว现在几点？ Xiànzài jǐ diǎn?

เช้าวันจันทร์ อันอันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เสี่ยวเยฺว่เพิ่งลืมตาขึ้นมาแล้วถามคำแรกของวันว่าตอนนี้กี่โมง พอได้ยินคำตอบก็รู้ตัวว่าสาย ทั้งวันหลังจากนั้นเลยมีนาฬิกาเดินอยู่ข้างหลังตลอด ตั้งแต่คาบแรกตอนแปดโมงครึ่ง พักเที่ยง บ่ายที่นั่งคัดอักษร จนถึงสายที่โทรหาเสี่ยวหมิงก่อนนอน บทนี้สอนของสองอย่างที่ต้องมาคู่กัน คือพูดให้ได้ว่ากี่โมงกี่นาที และวางคำบอกเวลาไว้ให้ถูกที่ในประโยค

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ถามและบอกเวลาว่ากี่โมงกี่นาทีได้
  • บอกเวลาครึ่งชั่วโมงด้วย 半 ได้
  • แบ่งช่วงเวลาของวันเป็นเช้า สาย เที่ยง บ่าย ค่ำ ได้
  • แยกออกว่าตอนไหนบอกจุดเวลา ตอนไหนบอกความยาวของเวลา
  • วางคำบอกเวลาไว้หน้าคำกริยาให้ถูกตำแหน่ง

ประโยคในบท

安安，早。现在几点？

Ān'ān, zǎo. Xiànzài jǐ diǎn?

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน อรุณสวัสดิ์ ตอนนี้กี่โมงแล้ว

早，小月。现在七点半。

Zǎo, Xiǎoyuè. Xiànzài qī diǎn bàn.

อันอัน: อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวเยฺว่ ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่ง

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 17 คำ

  • 早上ตอนเช้า, เช้าตรู่
  • 上午ช่วงเช้า (ก่อนเที่ยง)
  • 中午ตอนเที่ยง, เที่ยงวัน
  • 下午ตอนบ่าย
  • 晚上ตอนเย็น, ตอนค่ำ
  • 时候เวลา, ตอน
  • 时间เวลา
  • 现在ตอนนี้, ขณะนี้

ไวยากรณ์

  • การบอกเวลา (2) กี่โมงกี่นาที 时间的表达（2）
  • ตำแหน่งของคำกริยาวิเศษณ์และคำบอกเวลาเมื่อทำหน้าที่เป็นส่วนขยายกริยา 副词、时间词语作状语的位置
11หนึ่งวันของฉัน我的一天 Wǒ de yì tiān

บทที่แล้วอันอันเพิ่งจับเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาได้ บทนี้เอานาฬิกาเรือนนั้นมาวางทับตารางชีวิตจริงทั้งวัน ตั้งแต่ลุกจากเตียงหกโมงครึ่ง เข้าคาบภาษาจีนแปดโมงครึ่ง เลิกคาบเที่ยงครึ่ง พักในห้องครึ่งชั่วโมง จนถึงสายที่โทรหาเสี่ยวหมิงแล้วเล่าย้อนให้ฟังทั้งวัน บทนี้หนักที่สุดของเล่ม มีไวยากรณ์ห้าหัวข้อ แต่ทั้งห้าหัวข้อโตมาจากคำถามเดียวกันคือ ตอนนี้ใครกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน ลำดับเวลากับสถานที่ตอบว่าที่ไหน 正在 กับ 呢 ตอบว่ากำลังทำอยู่ 了 ตอบว่าเปลี่ยนไปแล้ว ส่วนคำแยกได้เป็นเรื่องของหน้าตาคำที่ดูเหมือนคำเดียวแต่แยกได้ ซึ่งคำใหม่ของบทนี้เกินครึ่งเป็นคำแบบนั้นทั้งนั้น อย่ารีบท่องทั้งห้าหัวข้อรวดเดียว อ่านบทสนทนาให้ผ่านตาก่อน แล้วค่อยกลับมาดูว่าแต่ละหัวข้ออธิบายประโยคไหนในบทสนทนา จะเห็นว่าไม่มีหัวข้อไหนใหม่จริง ๆ ทุกอันเคยผ่านตาไปแล้วในสามหน้าแรก

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • เล่าได้ว่าในหนึ่งวันของตัวเอง กี่โมงทำอะไรบ้าง
  • เรียงคำบอกเวลาไว้หน้าคำบอกสถานที่ให้ถูกลำดับ
  • บอกว่ากำลังทำอะไรอยู่ด้วย 正在 และ 呢
  • ใช้ 了 ท้ายประโยคบอกว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
  • รู้ว่าคำอย่าง 上课 睡觉 ต้องแทรกส่วนขยายไว้ตรงกลาง ไม่ใช่ต่อท้าย

ประโยคในบท

喂，安安，你下课了吗？

Wéi, Ān'ān, nǐ xiàkè le ma?

เสี่ยวเยฺว่: ฮัลโหล อันอัน เลิกเรียนหรือยัง

下课了。我在房间休息呢。

Xiàkè le. Wǒ zài fángjiān xiūxi ne.

อันอัน: เลิกแล้ว ตอนนี้พักอยู่ในห้อง

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 起床ตื่นนอน, ลุกจากเตียง
  • 睡นอน, หลับ
  • 睡觉นอนหลับ, นอน
  • 休息พักผ่อน, หยุดพัก
  • 上课เข้าเรียน, เริ่มคาบเรียน
  • 下课เลิกเรียน, หมดคาบ
  • 上学ไปโรงเรียน, เข้าเรียน
  • 课คาบเรียน, วิชา

ไวยากรณ์

  • ลำดับของคำบอกเวลาและคำบอกสถานที่เมื่อทำหน้าที่ส่วนขยายกริยาพร้อมกัน 时间词语和处所词语同时作状语的顺序
  • คำกริยาวิเศษณ์บอกเวลา “在” กับ “正在” บอกว่ากำลังทำอยู่ 时间副词“在/正在”
  • คำช่วยน้ำเสียง “呢” (2) ปิดท้ายประโยคที่กำลังเกิดขึ้น 语气助词“呢”（2）
  • คำช่วยน้ำเสียง “了” (1) บอกว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว 语气助词“了”（1）
  • คำแยกได้ (1) 离合词（1）
12กินอะไรดี早饭吃什么？ Zǎofàn chī shénme?

อันอันเล่ากิจวัตรทั้งวันให้เสี่ยวหมิงฟังไปแล้วเมื่อคืน แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เล่าไม่ได้เลย คือช่วงที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์อาหารเช้า เพราะไม่รู้ว่าของที่วางเรียงอยู่ตรงนั้นเรียกว่าอะไรสักอย่างเดียว เช้านี้เสี่ยวเยฺว่เลยลากไปโรงอาหารตั้งแต่เจ็ดโมงสี่สิบ แล้วชี้ให้ดูทีละอย่าง ซาลาเปา บะหมี่ ขนมปัง ไข่ ของพวกนี้มีชื่อสั้น ๆ ทั้งนั้น พอรู้ชื่อแล้วเรื่องที่เหลือมีแค่คำเดียวคือ 要 ซึ่งใช้ได้ทั้งตอนบอกว่าเอาอะไร และตอนบอกว่าจะกินอะไร มีของอยู่หม้อหนึ่งที่อันอันชี้แล้วเรียกไม่ถูก คนไทยรู้จักกันในชื่อน้ำเต้าหู้ ชื่อจีนของมันยังไม่อยู่ในบทนี้ เสี่ยวเยฺว่เลยสอนทางลัดที่คนเพิ่งเริ่มพูดจีนใช้กันจริง คือถามว่ามีของดื่มไหมไปก่อน แล้วค่อยไปเก็บชื่อจริงในบทหน้า ตอนเที่ยงเสี่ยวหมิงมานั่งด้วย มื้อกลางวันกับมื้อเย็นเลยได้พูดถึงในโต๊ะเดียวกัน

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • เรียกชื่อสามมื้อของวันเป็นภาษาจีนได้
  • บอกชื่ออาหารที่คนจีนกินตอนเช้าได้
  • ใช้ 要 บอกว่าเอาอะไรและเอากี่ที่ได้
  • ใช้ 要 บอกแผนว่าจะกินอะไรได้
  • ปฏิเสธว่าไม่เอาอะไรด้วย 不要 ได้

ประโยคในบท

安安，早。现在七点四十了，我们吃早饭，好吗？

Ān'ān, zǎo. Xiànzài qī diǎn sìshí le, wǒmen chī zǎofàn, hǎo ma?

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน อรุณสวัสดิ์ ตอนนี้เจ็ดโมงสี่สิบแล้ว กินข้าวเช้ากันไหม

早，小月。早饭有什么？

Zǎo, Xiǎoyuè. Zǎofàn yǒu shénme?

อันอัน: อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวเยฺว่ ข้าวเช้ามีอะไรบ้าง

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 17 คำ

  • 吃กิน
  • 喝ดื่ม
  • 饭ข้าว, อาหาร
  • 米饭ข้าวสวย
  • 早饭อาหารเช้า, ข้าวเช้า
  • 午饭อาหารกลางวัน, ข้าวกลางวัน
  • 晚饭อาหารเย็น, ข้าวเย็น
  • 菜กับข้าว, ผัก

ไวยากรณ์

  • คำกริยานุเคราะห์ 要 能愿动词“要”

กินข้าวและซื้อของ บท 13 ถึง 16

13สั่งอาหารเอง在饭店吃饭 Zài fàndiàn chī fàn

บทที่แล้วอันอันยังกินตามที่เสี่ยวเยฺว่ชี้ให้ บทนี้เธอเดินเข้าร้านข้าวหน้ามหาวิทยาลัยแล้วพูดเองตั้งแต่ประโยคแรก ว่ามากันกี่คน เอาอะไร ไม่เอาอะไร ขอน้ำเพิ่มอีกแก้ว ของสองอย่างที่บทนี้ให้ติดตัวไปคือคำเดียวที่เปลี่ยนคำบอกเล่าให้กลายเป็นคำชวน กับวิธีเรียงประโยคเวลาส่งของให้ใคร ซึ่งภาษาจีนเรียงคนก่อนของ กลับกับที่ภาษาไทยพูด ตอนท้ายอันอันชวนเสี่ยวหมิงมากินด้วย แล้วได้รู้ว่าเพื่อนคนนี้ทำกับข้าวเป็น

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • สั่งอาหารและเครื่องดื่มเองได้ บอกได้ทั้งสิ่งที่เอาและไม่เอา
  • ใช้ 吧 ชวนคนอื่นและขอร้องแบบไม่แข็ง
  • ใช้ 给 บอกว่าให้อะไรกับใคร โดยเรียงคนก่อนของ
  • เรียกชื่อเครื่องดื่มและผลไม้ที่เจอบ่อยบนโต๊ะอาหารได้
  • ชมว่าอร่อยและถามว่าอร่อยไหมได้

ประโยคในบท

你们好！你们几个人？

Nǐmen hǎo! Nǐmen jǐ ge rén?

เสี่ยวเทียน: สวัสดีค่ะ มากันกี่คนคะ

我们两个人。

Wǒmen liǎng ge rén.

อันอัน: สองคนค่ะ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 16 คำ

  • 牛奶นม, นมวัว
  • 茶ชา, น้ำชา
  • 水น้ำ
  • 水果ผลไม้
  • 苹果แอปเปิล
  • 杯子แก้ว, ถ้วย
  • 好吃อร่อย
  • 饭店ร้านอาหาร

ไวยากรณ์

  • คำช่วยน้ำเสียง 吧 (1) ใช้ชวนและขอร้อง 语气助词“吧”（1）
  • ประโยคสองกรรม (1) 双宾语句（1）
14เท่าไหร่ครับ多少钱？ Duōshao qián?

เช้าวันเสาร์ อันอันตามเสี่ยวเยฺว่เข้าซูเปอร์ในมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก ในกระเป๋ามีสามสิบหยวน ในหัวมีคำถามเดียวคืออันนี้เท่าไหร่ ตอนบ่ายเธอแวะร้านหนังสือของคุณเกา แล้วเจอเรื่องที่ทำให้งงอยู่พักหนึ่ง คือป้ายราคาเขียนว่า 元 แต่ทุกคนพูดว่า 块 บทนี้จึงมีสองเรื่องที่ต้องเก็บให้ครบ คือถามราคาให้เป็นด้วยประโยคเดียว แล้วอ่านจำนวนเงินออกทั้งที่เขียนบนป้ายและที่คนพูดกันจริง

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ถามราคาของด้วย 多少钱 ได้
  • บอกจำนวนเงินเป็นหยวนและบอกเศษได้
  • แยกออกว่า 元 ใช้ตอนเขียน ส่วน 块 ใช้ตอนพูด
  • บอกได้ว่าของแพงหรือถูก
  • เรียกชื่อที่ที่ไปซื้อของได้ ทั้งซูเปอร์ ร้านค้า และร้านหนังสือ

ประโยคในบท

小月，超市的东西便宜吗？

Xiǎoyuè, chāoshì de dōngxi piányi ma?

อันอัน: เสี่ยวเยฺว่ ของในซูเปอร์ถูกไหม

很便宜。学校的商店贵，超市不贵。

Hěn piányi. Xuéxiào de shāngdiàn guì, chāoshì bú guì.

เสี่ยวเยฺว่: ถูกนะ ร้านค้าในมหาลัยแพง ซูเปอร์ไม่แพง

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 15 คำ

  • 买ซื้อ
  • 卖ขาย
  • 钱เงิน
  • 元หยวน (หน่วยเงิน ใช้ในภาษาเขียน)
  • 块หยวน (ลักษณนามของเงิน ใช้ในภาษาพูด)
  • 贵แพง
  • 便宜ถูก, ราคาไม่แพง
  • 商店ร้านค้า

ไวยากรณ์

  • การบอกจำนวนเงิน 钱数的表达
15ถูกหน่อยได้ไหม太贵了！便宜一点儿吧 Tài guì le! Piányi yìdiǎnr ba

บทที่แล้วอันอันเพิ่งรู้จักการถามราคา บทนี้ถึงคิวของอย่างที่ยากกว่านั้น คือการบอกว่าราคานั้นแพงไปหน่อยแล้วขอให้ลดลงมา บ่ายวันอาทิตย์เสี่ยวเยฺว่พาไปร้านเสื้อผ้าหน้ามหาวิทยาลัยของคุณผู้หญิงไป๋ อันอันได้ลองเสื้อ ได้บ่นว่าตัวใหญ่ไปหน่อย ได้ขอลดราคา แล้วก็ได้เสื้อสองตัวกลับหอในราคาที่ทั้งคู่พอใจ ตอนค่ำเสี่ยวหมิงโทรมาถามว่าวันนี้ไปไหนมา อันอันเลยได้เล่าซ้ำอีกรอบ เท่ากับได้ฝึกพูดสองเที่ยวในวันเดียว หัวใจของบทนี้คือคำเล็ก ๆ ที่ใส่ไว้หน้าคำคุณศัพท์ ตัวเดียวเปลี่ยนน้ำเสียงได้ทั้งประโยค

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกว่าของแพงถูกใหญ่เล็กด้วยคำคุณศัพท์ โดยไม่ต้องมี 是
  • ใส่ 很 非常 真 หน้าคำคุณศัพท์เพื่อบอกระดับให้ต่างกัน
  • บ่นว่าเกินไปหรือชมว่าดีจัง ด้วยรูป 太……了
  • แยก 有点儿 กับ 一点儿 ออกจากกันด้วยตำแหน่งที่มันยืน
  • ต่อราคาที่ร้านเสื้อผ้าได้จนจบบทสนทนา
  • พูดถึงจำนวนที่ไม่ต้องระบุแน่นอนด้วย 有的 有些 一些 และ 一半

ประโยคในบท

安安，商店的衣服真多！有的贵，有的便宜。

Ān'ān, shāngdiàn de yīfu zhēn duō! Yǒude guì, yǒude piányi.

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน เสื้อผ้าในร้านเยอะจริง ๆ บางตัวแพง บางตัวถูก

我的衣服太少了。明天上课我要穿一件好一点儿的。

Wǒ de yīfu tài shǎo le. Míngtiān shàngkè wǒ yào chuān yí jiàn hǎo yìdiǎnr de.

อันอัน: เสื้อผ้าฉันน้อยเกินไป พรุ่งนี้ไปเรียนอยากใส่ตัวที่ดูดีขึ้นหน่อย

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 18 คำ

  • 衣服เสื้อผ้า
  • 穿สวม, ใส่ (เสื้อผ้า)
  • 多มาก, เยอะ
  • 少น้อย
  • 太…เกินไป, …เหลือเกิน
  • 非常อย่างมาก, มาก
  • 真จริง ๆ, …จริง
  • 一点儿นิดหน่อย, เล็กน้อย

ไวยากรณ์

  • ประโยคที่มีคำคุณศัพท์เป็นภาคแสดง 形容词谓语句
  • รูปประโยคตายตัว “太……了” “太……了”格式
16อันนี้อันนั้น我要这个，不要那个 Wǒ yào zhège, bú yào nàge

เสาร์สิบโมงตามที่นัดกันไว้ตอนท้ายบทที่แล้ว อันอันกับเสี่ยวเยฺว่พาเสี่ยวหมิงไปที่ร้านเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงไป๋ คราวนี้คนที่ต้องเลือกคือเสี่ยวหมิง ซึ่งเลือกไม่ถูกสักที ตอนเที่ยงทั้งสามคนแวะซูเปอร์ซื้อผลไม้กับนม แล้วเสี่ยวหมิงก็ทำโทรศัพท์หายอีกรอบหนึ่ง สองฉากนี้เต็มไปด้วยการชี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่บทที่แล้วยังทำไม่ได้ ตอนอันอันซื้อเสื้อครั้งแรกเธอต้องพูดอ้อมว่าขอตัวที่เล็กลงหน่อย เพราะยังไม่มีคำว่าอันนี้อันนั้นไว้ใช้ บทนี้คือบทที่ผู้เรียนได้เครื่องมือชี้ของครบชุด สิบห้าคำที่หน้าตาคล้ายกันจนน่าตกใจ แต่จริง ๆ แล้วมีแค่สามคำ

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ชี้คนและสิ่งของด้วย 这 นี่ 那 นั่น 哪 ไหน
  • เลือกของทีละอย่างด้วย 这个 那个 哪个
  • พูดถึงของหลายอย่างพร้อมกันด้วย 这些 那些 哪些
  • บอกและถามสถานที่ด้วย 这里 那里 哪里 กับ 这儿 那儿 哪儿
  • บอกว่าของอยู่ตรงไหน โดยวางคำบอกตำแหน่งไว้หลังคำนาม
  • บอกคนขายให้ได้ว่าจะเอาอันไหน ไม่ต้องพูดอ้อมอีกต่อไป

ประโยคในบท

安安，小月，你们好！今天要买什么？

Ān'ān, Xiǎoyuè, nǐmen hǎo! Jīntiān yào mǎi shénme?

คุณผู้หญิงไป๋: อันอัน เสี่ยวเยฺว่ สวัสดีจ้ะ วันนี้จะซื้ออะไรดี

白女士，您好！这是我的朋友小明。他的衣服太少了。

Bái nǚshì, nín hǎo! Zhè shì wǒ de péngyou Xiǎomíng. Tā de yīfu tài shǎo le.

อันอัน: สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงไป๋ นี่เพื่อนหนูเอง ชื่อเสี่ยวหมิง เสื้อผ้าเขาน้อยเกินไปค่ะ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 19 คำ

  • 这นี่, นี้
  • 那นั่น, นั้น
  • 哪ไหน, อันไหน
  • 这个อันนี้, คนนี้
  • 那个อันนั้น, คนนั้น
  • 哪个อันไหน, คนไหน
  • 这些เหล่านี้, พวกนี้
  • 那些เหล่านั้น, พวกนั้น

ไวยากรณ์

  • ชุดคำชี้ 这 นี่ 那 นั่น 哪 ไหน 指示代词“这、那、哪”
  • คำบอกตำแหน่ง 方位词

ออกไปข้างนอก บท 17 ถึง 20

17ไปทางไหน我怎么回学校？ Wǒ zěnme huí xuéxiào?

บทที่แล้วอันอันชี้ของในร้านได้แล้วว่าจะเอาอันนี้ไม่เอาอันนั้น บทนี้เธอเดินออกมาจากซูเปอร์พร้อมถุงสองใบ แล้วพบว่าปัญหาใหญ่กว่าการเลือกของคือการหาทางกลับ หันไปทางไหนก็ไม่คุ้นสักทาง เธอกดโทรหาเสี่ยวหมิง แล้วสิ่งที่ช่วยเธอได้จริงไม่ใช่ชื่อถนน แต่เป็นการเล่าว่าเห็นอะไรอยู่ข้างหน้า อะไรอยู่ข้างหลัง จนอีกฝ่ายเดาออกว่าเธอยืนตรงไหนของเมือง ตอนเย็นกลับถึงห้อง เธอยังต้องใช้คำชุดเดิมอีกรอบ คราวนี้เพื่อหาโทรศัพท์ที่หายไปในห้องตัวเอง คำบอกตำแหน่งหกคำกับคำกริยาบอกทิศทางสี่คำในบทนี้ ใช้ได้ทั้งกลางเมืองปักกิ่งและบนโต๊ะหนังสือของตัวเอง

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกว่าคนหรือของอยู่ตรงไหนด้วย 在 และปฏิเสธด้วย 不在
  • ใช้คำบอกตำแหน่ง 上 下 里 外 前 后 ที่วางไว้หลังคำนาม
  • เอา 在 กับสถานที่ไปวางหน้าคำกริยา เพื่อบอกว่ากิจกรรมเกิดที่ไหน
  • ถามว่าทำสิ่งนั้นอย่างไรด้วย 怎么
  • แยก 来 去 到 回 ออกจากกันด้วยจุดที่คนพูดยืนอยู่
  • โทรบอกตำแหน่งตัวเองด้วยจุดสังเกตรอบตัว จนอีกฝ่ายมารับถูก

ประโยคในบท

喂，小明！你在哪儿？

Wéi, Xiǎomíng! Nǐ zài nǎr?

อันอัน: ฮัลโหล เสี่ยวหมิง อยู่ไหนน่ะ

我在房间里，我正在写汉字。你呢？

Wǒ zài fángjiān li, wǒ zhèngzài xiě Hànzì. Nǐ ne?

เสี่ยวหมิง: ผมอยู่ในห้อง กำลังคัดอักษรจีนอยู่ แล้วเธอล่ะ

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 20 คำ

  • 这边ทางนี้, ฝั่งนี้
  • 那边ทางนั้น, ฝั่งนั้น
  • 边ด้าน, ฝั่ง (คำเติมท้ายคำบอกตำแหน่ง)
  • 里ใน, ข้างใน
  • 外นอก, ข้างนอก
  • 外边ข้างนอก, ด้านนอก
  • 上บน, ข้างบน
  • 下ล่าง, ข้างล่าง, ใต้

ไวยากรณ์

  • บุพบท 在 บอกว่าทำอะไรที่ไหน 介词“在”
  • คำสรรพนามคำถาม 怎么 ถามวิธี 疑问代词“怎么”
18อากาศวันนี้下雪了！你觉得怎么样？ Xià xuě le! Nǐ juéde zěnmeyàng?

เช้าวันเสาร์กลางเดือนธันวาคม อันอันเปิดม่านแล้วเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ปักกิ่งขาวไปทั้งมหาวิทยาลัย เด็กจากประเทศที่มีแค่ร้อนกับฝนได้เจอหิมะเป็นครั้งแรก แล้วสิ่งแรกที่อยากทำคือหาคำจีนมาพูดถึงมันให้ได้ บทนี้จึงเป็นบทของความรู้สึก อากาศเป็นยังไง เราคิดว่ายังไง เราอยากทำอะไร สามเรื่องนี้ใช้คำคนละชุดกันและคนไทยสลับกันบ่อยมาก โดยเฉพาะ 想 กับ 觉得 ที่แปลไทยได้ใกล้กันจนดูเหมือนคำเดียว อีกอย่างที่บทนี้ให้คือประโยคที่ไม่มีประธาน ฟ้าฝนในภาษาจีนไม่ต้องการคนทำ พูดว่า 下雪了 แค่นั้นก็ครบประโยคแล้ว

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าวันนี้อากาศร้อน หนาว ฝนตก หรือหิมะตก
  • ใช้ 怎么样 ถามว่าเป็นยังไง และใช้ชวนคนอื่นแบบนุ่ม ๆ
  • ใช้ 想 บอกสิ่งที่อยากทำ และแยกออกจาก 要 ที่เรียนไปแล้ว
  • ใช้ 觉得 บอกความเห็นของตัวเอง โดยไม่สับสนกับ 想
  • พูดประโยคที่ไม่มีประธานอย่าง 下雨了 太冷了 ได้โดยไม่เผลอเติมประธาน
  • บอกว่าชอบหรือรักอะไร และชมว่าสวย เพราะ หรือสนุก

ประโยคในบท

小月！小月！下雪了！

Xiǎoyuè! Xiǎoyuè! Xià xuě le!

อันอัน: เสี่ยวเยฺว่ เสี่ยวเยฺว่ หิมะตกแล้ว

真的下雪了？你今天真早。

Zhēn de xià xuě le? Nǐ jīntiān zhēn zǎo.

เสี่ยวเยฺว่: หิมะตกจริงเหรอ วันนี้เธอตื่นเช้าจังเลย

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 23 คำ

  • 天气อากาศ, สภาพอากาศ
  • 热ร้อน
  • 冷หนาว, เย็น
  • 雨ฝน
  • 下雨ฝนตก
  • 雪หิมะ
  • 觉得รู้สึกว่า, คิดว่า
  • 想อยาก, คิดถึง

ไวยากรณ์

  • คำกริยานุเคราะห์ 想 บอกว่าอยากทำอะไร 能愿动词“想”
  • คำสรรพนามคำถาม 怎么样 ถามว่าเป็นยังไง 疑问代词“怎么样”
  • ประโยคไร้ประธาน 非主谓句
19ไม่สบาย ไปหาหมอ坐出租车去医院看病 Zuò chūzūchē qù yīyuàn kànbìng

บทที่แล้วอันอันยืนดูหิมะครั้งแรกในชีวิตจนลืมเวลา สัปดาห์นี้เธออ่านหนังสือถึงเที่ยงคืนทุกคืนเพราะใกล้ถึงคาบสอบของอาจารย์หวัง เช้าวันพุธเธอนั่งอยู่หน้าข้าวเช้าโดยไม่แตะเลยสักคำ เสี่ยวเยฺว่เป็นคนทักก่อนว่านี่ไม่ใช่อาการปกติ จากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก โทรหาเสี่ยวหมิง โบกแท็กซี่ นั่งคุยกับคุณลุงหม่าคนขับตลอดสิบนาที แล้วเข้าห้องตรวจไปเจอคุณหมอเหวินที่ถามทีละคำถาม บทนี้คืออันอันในสถานการณ์ที่พูดผิดไม่ได้ เพราะคนที่ต้องเข้าใจเธอคือหมอ และเธอตอบเองได้ทั้งหมดโดยไม่มีใครแปลให้

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • บอกได้ว่าตัวเองไม่สบาย และไม่สบายตรงไหน
  • ตั้งคำถามแบบบวก-ลบได้ เช่น 是不是 冷不冷 知不知道 有没有
  • บอกได้ว่านั่งรถอะไรไปที่ไหนแล้วไปทำอะไร ด้วยประโยคกริยาเรียง
  • ตอบคำถามของหมอที่โรงพยาบาลได้จนจบการตรวจ
  • ใช้ 一下 ทำให้คำขอร้องฟังนุ่มลง
  • รับคำว่าใช่ด้วย 对 และปลอบคนอื่นด้วย 没事

ประโยคในบท

安安，早上好！你怎么不吃早饭？

Ān'ān, zǎoshang hǎo! Nǐ zěnme bù chī zǎofàn?

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน อรุณสวัสดิ์ ทำไมไม่กินข้าวเช้าล่ะ

小月，我不想吃东西。我有点儿冷，还想睡觉。

Xiǎoyuè, wǒ bù xiǎng chī dōngxi. Wǒ yǒudiǎnr lěng, hái xiǎng shuìjiào.

อันอัน: เสี่ยวเยฺว่ ฉันไม่อยากกินอะไรเลย หนาว ๆ ด้วย แล้วก็ง่วงมาก

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 27 คำ

  • 车รถ, ยานพาหนะ
  • 出租车รถแท็กซี่
  • 火车รถไฟ
  • 飞机เครื่องบิน
  • 开ขับ (รถ), เปิด
  • 开车ขับรถ
  • 坐นั่ง, โดยสาร (นั่งรถ)
  • 病ป่วย, โรค

ไวยากรณ์

  • ประโยคคำถามแบบบวก-ลบ 正反问
  • ประโยคกริยาเรียง (1) 连动句（1）
20ว่างไปเที่ยวกัน我们去看电影吧！ Wǒmen qù kàn diànyǐng ba!

วันอาทิตย์สุดท้ายก่อนอันอันจะบินกลับไทย เช้านั้นไม่มีคาบเรียน เธอนั่งดูทีวีอยู่ปลายเตียง เสี่ยวเยฺว่นั่งอยู่หน้าคอมอีกมุมหนึ่ง คุยกันไปคุยกันมาก็กลายเป็นนัดกันไปดูหนังตอนบ่าย โทรชวนเสี่ยวหมิงด้วย ดูหนังจบแล้วต่อด้วยร้องเพลง กลางทางอันอันเพิ่งรู้ตัวว่าฟังคนจีนคุยกันแล้วรู้เรื่องขึ้นเยอะ ต่างจากวันแรกที่นั่งอยู่บนเครื่องแล้วได้ยินเสียงคนพูดจีนเต็มไปหมดโดยไม่เข้าใจสักคำ เธอไม่ได้เก่งขึ้นเพราะจำคำได้มากขึ้นอย่างเดียว แต่เพราะรู้แล้วว่าแต่ละคำในประโยคทำหน้าที่อะไร เช้าวันจันทร์เป็นวันสุดท้าย อาจารย์หวังกับเพื่อนสองคนมาส่งที่มหาวิทยาลัย อันอันเล่าเรื่องของตัวเองให้ทุกคนฟังเป็นภาษาจีนตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วปิดท้ายด้วยประโยคเดียวกับที่พูดในรถวันแรกที่มาถึงปักกิ่ง ต่างกันตรงที่คราวนี้เธอเข้าใจทุกคำในประโยคนั้นแล้ว และเปลี่ยนจาก 你 เป็น 你们 ได้เอง ถ้าคุณอ่านมาถึงหน้านี้ คุณเดินทางมาพร้อมกับเธอครบยี่สิบบทแล้ว จบบทนี้ลองปิดหนังสือแล้วเล่าเรื่องของตัวเองเป็นภาษาจีนดูสักรอบ แค่นั้นก็พอจะรู้ว่าเปลี่ยนไปแค่ไหน

จบบทนี้แล้วคุณจะ

  • ชวนเพื่อนไปเที่ยววันหยุด และบอกได้ว่าอยากทำอะไร
  • คุยเรื่องดูหนัง ดูทีวี ฟังเพลง ร้องเพลง และสัตว์เลี้ยงที่บ้าน
  • เล่าสิ่งที่ทำไปแล้ว ด้วยคำช่วย 了 ที่วางหลังคำกริยา
  • ชวนและขอร้องให้นุ่มลง ด้วยโครงสร้าง กริยา + 一下
  • แยกการกระทำออกจากผล ระหว่าง 看 กับ 看见 และ 听 กับ 听见
  • ร่ำลาเพื่อนกับอาจารย์ แล้วนัดเจอกันใหม่

ประโยคในบท

安安，早上好！今天星期天，我们不上课。你在做什么呢？

Ān'ān, zǎoshang hǎo! Jīntiān xīngqītiān, wǒmen bú shàngkè. Nǐ zài zuò shénme ne?

เสี่ยวเยฺว่: อันอัน อรุณสวัสดิ์ วันนี้วันอาทิตย์ ไม่มีเรียน ทำอะไรอยู่น่ะ

我在看电视。电视里有一只狗和两只猫，太好玩儿了！

Wǒ zài kàn diànshì. Diànshì li yǒu yì zhī gǒu hé liǎng zhī māo, tài hǎowánr le!

อันอัน: ดูทีวีอยู่ ในทีวีมีหมาตัวหนึ่งกับแมวสองตัว ตลกดีจังเลย

คำศัพท์ในบท ตัวอย่าง 8 จาก 21 คำ

  • 玩เล่น, เที่ยว
  • 唱ร้อง (เพลง)
  • 歌เพลง
  • 看ดู, มอง, อ่าน
  • 看见เห็น, มองเห็น
  • 听ฟัง, ได้ยิน
  • 听见ได้ยิน
  • 见เจอ, พบ

ไวยากรณ์

  • คำช่วยการณ์ลักษณะ 了 (2) วางหลังคำกริยา 动态助词“了（2）”
  • โครงสร้าง คำกริยา + 一下 “动词+一下”结构

03 — How you learn

Same book.
Your pace.

หนังสือเล่มเดียวกัน เรียนตามจังหวะคุณ

01

เรียนสดตัวต่อตัวกับโค้ช

เลือกเวลาเรียนเอง โค้ชสอนจากหนังสือชุดนี้ ติดตรงไหนหยุดถามได้ทันที

02

ไปเร็วหรือช้าได้ตามคุณ

ไม่มีกำหนดว่าต้องจบบทไหนภายในระยะเวลาที่กำหนด บทไหนยาก โค้ชอยู่ต่อให้ บทไหนพร้อม คุณไปต่อได้เลย

03

เปลี่ยนโค้ชไม่ต้องเริ่มใหม่

โค้ชทุกคนใช้หนังสือชุดเดียวกัน คาบที่เรียนไปถูกบันทึกไว้ โค้ชคนใหม่จึงรู้ว่าคุณอยู่บทไหน

04 — What's next

Level 1 is
just the beginning.

จบระดับ 1 แล้ว ยังมีทางให้ไปต่อ

Level 2

เหวินลี่ ภาษาจีนระดับ 2

อันอันกลับมาปักกิ่งอีกครั้ง คราวนี้อยู่ยาวหนึ่งปีการศึกษา ใช้ชีวิตในเมืองได้เอง มีเสี่ยวหมิงกับเกาเล่อเป็นเพื่อนคู่หู

20 บท 310 คำศัพท์ 50 จุดไวยากรณ์

ตั้งแต่ “กลับปักกิ่งอีกครั้ง” ถึง “ตรุษจีนแล้วเจอกันใหม่”

Level 3

เหวินลี่ ภาษาจีนระดับ 3

อันอันขึ้นปีสอง คราวนี้เธอเป็นฝ่ายไปรับเพื่อนคนไทยที่สนามบิน คนที่เคยถูกพาไปทุกที่ กลายเป็นคนพาคนอื่น

40 บท 706 คำศัพท์ 73 จุดไวยากรณ์

ตั้งแต่ “ไปรับเพื่อนที่สนามบิน” ถึง “ทำเองได้แล้ว”

บทที่ 1 รอให้คุณเปิด เริ่มจาก “สวัสดี ฉันชื่ออันอัน” อ่านฟรีได้ตอนนี้ หรือสมัครแล้วเริ่มเรียนกับโค้ชได้เลย

Lesson one
is waiting.

สมัครเลย →อ่านบทที่ 1 ฟรี